दिनानाथा करी मजवर कृपा

नीजआकाशी गेला जो हा देह

निमीर्षाधात आला धरेवर तो देह

स्वतःस म्हणविला मीच माझा करताकरविता

त्या देहाचा साक्षेप मग सहजी निमाला 

वेदेनेचा कलौळ साऱ्या देहासी जाहला 

उठता बैसता निजता तो देहासी जाहला

आता हा वेदनेचा कलौळ देहातीत जाहला

मी तू पणाची नेणिव क्षणी निमाली

आता वेदेनेसी त्रयस्थपणे आपण पाहवे

साहणे न साहणे ते देहातीत व्हावे

आता तुच द्यावी इतुकी दिनानाथा पीडा

जी तुजलागी होईल सहन तितुकीच पीडा 

तुझे माझे न आता उरले काही

एकाएकी ते एकरूप जाहले देहात्म्याचे

माझी पीडा तुझी जाहली साहली जर तुजला तु सहावी

सुनील म्हणे दिनानाथा करी मजवर कृपा

विसर न पडू द्यावा तव चरणरजांचा