सारे सोपविले हरीवरी

जागेपणी झोपलो
झोपेतही जागलो  

ब्रह्मानंदी टाळी लागली आत्मानंदी टाळी लागली

उठता बैसता आळविला श्री हरी
स्वप्नातही दिसे तो श्री हरी 

हरी संगे नित्य रमावे त्यासी मग नित्य भजावे 

नित्यनेमे त्यासी जपावे
नियमामध्ये खंड पडलासे 

ते मी सारे सोपविले हरीवरी 
हरीच करतो आता माझ्यासाठी जप

विश्रांती

अपघातानंतर देहाला मिळाली ती विश्रांती

मनास मात्र क्षणभर नाही ती विश्रांती

इकडून तिकडे विहरे याची त्याची भ्रांती

येई त्यासी मग परब्रह्माची प्रचिती

शब्दामागूनी शब्द सुचती ते आपोआप 

रचना होईल मग नवी ती ही आपोआप

विचारांच्या ओघांना नाही कसले बंधन

वाहती वाहती ते सर्वत्र बेधुंद

जरी घातले त्यांसी शब्दांचे  मग बांध

उसळुनी वाहती फोडून मग ते बांध 

अंथरूणास लावली ती पाठ

डोळे छतासी लागले उघडे सताड

मग दिसू लागते ते छतापल्याडचे ब्रह्मांड

डोळ्यामध्ये मावेना ते अखिल ब्रह्मांड

देह मनाची जाणीव नेणीव हरपता

कळेना मी कोठे ब्रह्मांडी की खाटेवरती

अंतरीची ज्योत

माझ्या अंतरंगात तेवत होती एक दिव्याची ज्योत

मंद मंद सगळीकडे पसरला होता प्रकाश

कधी कधी होत होती दिसेनासी ज्योत

अंतरंगातला अंधकार दाटला होता चौफेर

बाह्य आवकाशात होता पसरला प्रकाश

त्या प्रकाशात मग मंदमंद तेवत होती ज्योत

बाह्य आवकाशात जेव्हा पडेल गडद अंधार 

तेव्हाच तेवेल खरी अंतरंगातली ज्योत प्रखर

जसे घराबाहेर येता अंधारून प्रकाशते घर

तसेच बाह्य मनात येता अंधारून प्रकाशात अंतरीची ज्योत

कधी कुणी ऐकला आहे स्वतःच्या हृदयाचा आवाज

कधी कुणी ऐकला आहे स्वतःच्या हृदयाचा आवाज 

पाहिले आहे का रक्तवाहीन्यात खळखळणारे रक्त 

दुसऱ्याच्या हृदयाचे ऐकताना ठोके

चुकलेत का कधी तुमच्या हृदयाचे ठोके 

अंतरंगात नेहमी इतरांच्या डोकावताना 

स्वअंतरंगात डोकावलात का हो कधी

पहा कधी ऐकून आपल्या हृदयाची धडधड

ऐका कधी वाहणाऱ्या रक्ताची रक्ताची खळखळ

विसरायला होईल सारे काही बाह्य ब्रह्मांड

अंतरंगात दिसून येईल विशाल ब्रह्मांड

माऊली म्हणती हरी पाहिला रे हरी पाहिला रे

सबाह्याभ्यंतरी अवघा व्यापक मुरारी

दिसेल मग तुम्हा जळी स्थळी हरी

प्रगटेल आत्माराम तुमच्या अंतरंगी

दुःख

दुःख या गोष्टीचं नाहीये की मी पडलो

दुःख या गोष्टीचं आहे की का पडलो 

मला असह्य वेदना होताहेत शारिरीक

पण त्याहून अधिक मानसिक वेदना होताहेत

माझ्या पाऊलांवर मला दोन पावलं चालता येत नाही

धड दोन पायांवर आधाराशिवाय उभं राहता येत नाही

माझे दुःख मलाच सहन करायचे आहे

पण त्यामुळे इतरांना दुःख सहन करावे लागत आहे 

माझ्या सेवेसाठी अपला अमूल्य वेळ घालवावा लागतो आहे 

इतरांच्या सेवेसाठीचा माझा वेळ मात्र वाया जातो आहे 

दुःख या गोष्टीचं नाहीये मला कोणाची सेवा करावी लागते 

दुःख या गोष्टीचं आहे माझी सेवा दुसऱ्या कोणाला करावी लागत आहे .

दिनानाथा करी मजवर कृपा

नीजआकाशी गेला जो हा देह

निमीर्षाधात आला धरेवर तो देह

स्वतःस म्हणविला मीच माझा करताकरविता

त्या देहाचा साक्षेप मग सहजी निमाला 

वेदेनेचा कलौळ साऱ्या देहासी जाहला 

उठता बैसता निजता तो देहासी जाहला

आता हा वेदनेचा कलौळ देहातीत जाहला

मी तू पणाची नेणिव क्षणी निमाली

आता वेदेनेसी त्रयस्थपणे आपण पाहवे

साहणे न साहणे ते देहातीत व्हावे

आता तुच द्यावी इतुकी दिनानाथा पीडा

जी तुजलागी होईल सहन तितुकीच पीडा 

तुझे माझे न आता उरले काही

एकाएकी ते एकरूप जाहले देहात्म्याचे

माझी पीडा तुझी जाहली साहली जर तुजला तु सहावी

सुनील म्हणे दिनानाथा करी मजवर कृपा

विसर न पडू द्यावा तव चरणरजांचा

पानावरचे कोरलेले लिखित

आयुष्यातील प्रत्येक पानावर कोरलेली असते एक न पुसणारी रेषा कितीही घासली तरी न मिटणारी

पानांमागून उलटता पाने दिसातात आपल्याला कोरी

मनासारखे घडतां मला वाटते मीच केले कोऱ्यावर काळे

पण जेव्हा घडते सारे विपरीतच 

तेव्हा कळते पानावरचे कोरलेले लिखित

मी आणि माझे मग सारेच वाटू लागते व्यर्थ

यत्न सारे आपले मग न ठरतात सार्थ

…सुनील