Thursday, October 14, 2021

ऐसा क्युँ होता है पता नहीं...

ऐसा क्युँ होता है पता नहीं
किसी के आँसु देखे जाते नहीं

ऐसा क्युँ होता है पता नहीं
किसी की हँसी देखी जाती नहीं

उस हँसी के पिछे छिपी सिसकी
उस हँसी से पहले सुनायी देती है

ऐसा क्युँ होता है पता नहीं
हालत बुरीं किसकी छिपी नहीं रहती

चाहे करलो कोशिश कितनीही
बुराई किसीकी सही नहीं जाती

हो कोई अपना या हो कोई पराया
दर्द हर किसीका लगता है अपनासा

ऐसा क्युँ होता है पता नहीं
हर कोई पराया अपनासा लगने लगता है

तोच खरा जगी संतसज्जन...

कुणाचं दु:ख, कुणाचं सुख
कोण लपवितो आपुले दु:ख

सुखासाठी कुणाच्या कुणी लपवितो आसु
लपवुनी दु:ख आणी कुणी चेहऱ्यावर हसु

बोलू नये म्हणे कधीच असत्य
सुखासाठी कुणाच्या का न बोलावे असत्य

उपाशी पोटी द्यावा तृप्तीचा ढेकर
पिऊनी या पाणी

भरावा पोटाचा तो घेर
जाणी जो आपुल्या जनांच्या मनीचा भाव

तोच खरा जगी संतसज्जन

शब्दों के साथ...

शब्दों के साथ जो मैं बैठा लिखने कविता
शब्दोंने कहा की तुम क्या लिखोगे कविता

हम ना होते अगर दिमागमें तुम्हांरे
कविता क्या लिखतें और क्या पढ़तें

अगर हम शब्दही सारें तुमसे मुँह मोड़ लेते
कहो तब तुम क्या कभी बोल भी पाते

सही है यही अगर न होता साथ शब्दों का
न हम बोलही पाते न लिख पाते कविता

कहते है कविता है भावनाओं का बंधन
मगर सच यही है कविता है शब्दों का गटबंधन

अगर सही नहीं होता यह गटबंधन
न होती कविता कभी भावनाओं का बंधन

जो बिखर जाते सारे शब्द इधर उधर
न जुड़ पाता सही भावनाओं का बंधन

बिखरे सारे शब्द बिखरे सारे भाव
बिखर गये जो मेरे सारे विचार

मज लागलीसे आस स्वामी दर्शनाची

मज लागलीसे आस स्वामी दर्शनाची
चुकलीसे आज मासिक वारी स्वामी दर्शनाची

धावा धावा सत्वर स्वामीराया आता
तुम्हीच या मज द्यावया दर्शन आता

स्वप्नी दिधले दर्शन नृसिंहदेवा
मंदिरी तुमच्या येतसे मी दर्शना

बंद झालीसे कवाडे तव मंदिराची आता
येथूनची घेतो तव दर्शन आता

उघडा कवाडे लवकर मंदिरांची आता
न सोसवे हा दूरावा आता
...तुझा एक भक्त

नात्यातली वीण

शब्दांतूनी न सांगता येतात नाती
मनामनातूनी व्यक्त होतात नाती

नाती रक्ताची, नाती मनामनांची
नात्यातूनी जमते वीण मनामनांची

कितीही जरी दूरावली शरीरे सारी
नाही तरी दूरावती मनामनांची नाती

सख्खी, चुलत वा असो मावस मामे
नात्या नात्यांना न द्यावी काही नामे

नामांमधूनी का कधी ओळखू येती नाती
मनांमधूनी का कधी पुसतात ही नाती.

तुमच्या आमच्या नात्यातली वीण कायम राहो घट्ट
हाच राहो मनामनांचा हट्ट

मी आणि माझे...



मी म्हणजे मी म्हणजे मी असतो
तुमचा माझा सेम असतो

माझ्याशिवाय मी, मी नसतो
माझ्याशिवाय माझा मी नसतो

मी, माझे माझे नि मी मी करतो
पण करता करविता तो असतो

मला वाटते माझे मी करतो
पण तो माझेकरवी तो करवितो

करता करविता असता तो
मी मात्र माझे माझे करतो

तुझे माझे माझे तुझे करताना
मी आणि माझे, माझे असते का?

मी आणि माझे...

रिकामं मन

असं म्हणतात रिकामं मन सैतानाचे घर
पण मला सांगा खरचं रिकामं असतं का मन

ते तर असतं विचारांनी नि विकारांनी भरलेलं भारलेलं
उद्याची चिंता अन् आजची काळजी यानं भरलेलं

मनामध्ये आपल्या असतात अनेकाअनेक विचार
मनामध्ये आपल्या असतात अनेकाअनेक विकार

विकारांवर स्वार मन होत का सैतानाचे घर
का विकारांवविना मन होतं देवाचं देवालय

आता हे ज्याचं त्यांनीच ठरवावं आपल मन
असावें कसं सैतानाचे घर की देवाचं देवालय

म्हणूनचं तर सांगा म्हणतो मी
असतं का रिकामं मन कधी

रिकाम्या माझ्या मनी एक विचार आला
सांगा तुम्हीच शब्दांमधे बांधण्या जमला का मला

प्रस्थान

जवळची नाती सारी दूरावती
दूरची नाती जवळ येती

सुटले सारे घरदार अन् सगेसोयरे
मोकळे झाले बंध सारे

होत्याचे ते नव्हते होता
कळीकाळाचे ही काळीज हले

तोडून क्षणात बंधपाश सारे
घडे जीवात्म्याचे प्रस्थान खरे

शब्दांचेच बुडबुडे...

 जिथे तिथे नुसते शब्दांचेच बुडबुडे
नाही कुठे दिसे  प्रेमाचे ओलावे

जिथे शब्दांनी शब्दांनी शब्द वाढता
तिथे तुटे संवाद मना मनांचा

जेथे जाहला माणूस माणूसकीस पारखा
तेथे न ये ओळखू आपला परका

भाव भावनांचे तुटती ते बंध
या साऱ्याचा नाही कुणा  गंध

शब्दां शब्दांत यावा प्रेमाचा ओलावा.
मग पोहचेल गंध तेथे भावनांचा

मी तुझा हा होईल आभास
मग त्या त्या श्रांतल्या जीवास

माणूस म्हणूनी द्या आधार माणसांस
माणूस म्हणूनी मानतील तुज माणसं
....मी एक माणूस

ठेविले अनंते तैसेची रहावे. चित्ती असो द्यावे समाधान !

कायासी करावी उद्याची चिंता 
भेटतील हितचिंतक धरावी आशा

गेले ते दिन दीन गेले
उरले ते सुदिनच उरले

मनी चिंता नसावी उगाच
भेटतील जन ते हितचिंतक

केले जे सत्कर्म पूर्वायुष्यी
ते येईल सत्वर फळासी

पैसा गाठी असो वा नसो
येतील कामासी आपुले ते जन

असो सूर्य उगवता वा मावळता
तेज तयाचे डोळे दिपवता

तळापावे तैसेच आपण उत्तरआयुष्या
मग जन्ममरणाची न राहील चिंता

टाळायचा असेल जर कोरोना....

 टाळायचा असेल जर कोरोना
बघा जमलं तर एक करा

श्वास तेव्हढा घेऊ नका
बंद नाक बंद तोंड ठेवून बघा

मोकळ्या हवेत फिरू नका
बंद घरात राहू नका

माणसां बिणसांत मिसळू नका
एकांतात आजिबात राहू नका

जमलं तर एवढ करून बघा
येईल ना कोरोना आसपास तुमच्या

Friday, May 7, 2021

व्यथा-वेदना

 कुणाची व्यथा कुणाची वेदना
शब्दांत मांडता होई कादंबरी-कथा

कुणाची व्यथा कुणाची वेदना
शब्दात गुंफता होई काव्य-कविता

वेदना ती शारीरी व्यथा ती मनाची
कोणास ती कळते कुणास न वळते ती

जावे ज्याचा वंशा त्यास ती कळावी
अन्यांस ती नच कळावी

ये खबर तो अबतक नही आयीं

ये खबर तो अबतक नही आयीं 
कॅन्सरपर हमने विजय पायी

लेकिन ये तो यकिन  है पक्का
हमने कॅन्सर के साथ जीना सिखा

ये खबर तो अबतक नही आयीं 
कोरोनापर हमने विजय पायी

लेकिन ये तो यकिन  है पक्का
कोरोना के साथ हमें जीना होगा

पहने हम हरदम मुखपट्टी
रखें हम हरदम एकदूॅंजेसे दूरी

कोरोना का क्या है रोना
कोरोनासे न हमको डरना

अगर रखें हम हमेंशा स्वच्छता पुरी
हो जायेगी अनायस कोरोनासे दुरी

है बात हम को समझनी इतनीसी
रहें सावधान, न करे अपनी मनमानी

तो क्या है हिम्मत कोरोना की
जो छिने जिंदगी हमसे हमारी

माझे न उरले काही माझे

माझे न उरले काही माझे
चित्र मित्र संगित न राहिले माझे

राहतील का तरी शब्द माझे
राहील का कुणाच्या ओठी गीत माझे

माझा न उरलो मी माझा
राहिन का मी कधी कुणाचा

कुणासाठी कशासाठी जीव माझा
श्र्वास श्र्वास अडला माझा

आता न मी उरलो माझा
जाहलो मी आता रामाचा

निशाचर जन

झोपेतूनी मी होई दचकून जागा
ऐकता त्या अपरात्री गीता

हा साऱ्या भ्रमणध्वनींचा ध्वनी 
ऐकू येई केव्हा कधी कुठेही

वाटे द्यावी जाऊनी एक कानखाली तयांच्या
रात्रीस खेळ चाले हा जागरणाचा 

झोपमोड ही असह्य होई
लागे ते दू:खायला डोकेही

ऐसे कैसे नसते या लोकांना भानही
दूजा जनांच्या डोकावती घरामधूनी

सांगू मी कोणास ही व्यथा वेदना
उरली नाही जनांस आता संवेदना

आता आहे हे नित्य झाले
रात्रीस दिस करणे

जाहले जणू निशाचर जन सारे
दिसरातीचे भान न आता उरले

Sunday, January 10, 2021

तव चरणी साकडे

 देवा विठूराया तुझ्या चरणांवर मस्तक ठेवाया वाटते भिती आता
न जाणो मुर्तितही असायाचा तो कोरोना आता

करतो मी आता तुझ्या अमुर्त रूपाची आराधना
दुरूनीचा करतो मी तव चरण वंदना

नित्य विठ्ठल नाम जपाची ही वारी राहिल अखंड
जरी पडलासे वार्षिक पायी वारीत खंड

असू दे देवा लक्ष, लक्ष लक्ष लेकरांकडे
राहू दे देवा कोरोना तो दूर हेच तव चरणी साकडे

आली तोंड झाकून फिरण्याची वेळा

 कितीएक ती केलीस पाापे हे मानवा
आज तूजवर आली तोंड झाकून फिरण्याची वेळा

क्षुद्र तू  किती मानवा या सृष्टीच्या पसारी
क्षुद्र तो इवलासा जिवाणू तूज न आवरी 

चंद्रावरच्या वस्तीच्या तू भले मारल्या बाता
धरेवरच्या तव वस्तीच्या आक्षंका आता

निर्मिण्यास निघाला तू मानवा प्रतिसृष्टि
नाही तूजला संकटा ओळखण्याची दूरदृष्टी

माणूस जणू माणूसकीला झाला पारखा

माणूस जणू माणूसकीला झाला पारखा
नेहमीसारखी गळाभेट आता विसरा

मनामध्ये प्रत्येकाच्या उरली आहे संसर्गाची भिती
म्हणूनच झाली आहे मनांमधूनी माणूसकीची क्षती

नात्यामधल्या ओलाव्याला आता उरली नाही ओढ
म्हणूनच झाली आहेत एकमेंका घराची कवाडे बंद

आताही आहे कुत्र्यामांजरांना माजघरात प्रवेश
पोस्टमन, मोलकरणींना फाटका बाहेर रामराम

कारणांशिवाय भटकंतीला आता बसलाहे चाप
कारणांसाठीही भटकताना आता वाढतोय रक्तचाप

सुर्य, चंद्र, तारे नित्य उगवतात सारे
निसर्गाचा हा नित्यक्रम विसरू नका मारे

घरांच्या भिंती चार झाल्या सार्यांनाच प्याऱ्या
घरांमध्येच दडले तेही ज्यांचे घरात ठरत नव्हते पाय

दिनरात आता आहे प्रियजनांचा सहवास
दीन दिस येता नाही प्रियजनांचा सहवास

सोडून एकदिनी प्रियजनांना जाणे आहे नक्की
पण त्यापूर्वी न व्हावे विरहाग्निने व्याकूळ नक्की

स्मृतिगंध

 भेटलो जेधवा जेधवा तुजला माते मन हर्ष भरले
नच कळले तुज जाऊनी वर्ष कधी हे सरले

दरवळतो अजुनी मनामधे तव स्मृतिगंध
नजरेपुढे अजुनी तरळते तव चित्र

विसरेन न मी कधीही तव स्मृतिगंधा
दिधलीस तू मजला मम प्रिया तव छाया

केलास बैसुनी कैकारव अंगणीच्या फांदी
वदलो तव मी नकोस करू चिंता लेकरांची

ऐकून गुज माझे तत्क्षणी उडालीस ग पक्षिणी
आज आहे ग माते तुझी ती बरसी

जरी न राहिले तव अस्तित्व ते शरिरी
तरी राहील तव अस्तित्व स्मृतित ते अशरिरी 

सासुबाई कै.सौ.चित्रा यार्दि यांचे प्रथम पुण्यस्मरण

कौन हूँ मैं क्या हूँ मै

कोन हूँ मैं, क्या हूँ मैं
किस की नज़र से ख़ुद को देखूँ

दुनिया के नज़र से ख़ुद को देखूँ
या ख़ुद के नज़र से दुनिया को देखूँ

पता नहीं कौन ग़लत कौन सही
नज़र नज़र की बात यहीं

क्युँ देखुँ औरों की नज़र से
नज़र मेरी भी तो बुरी नहीं 

हर नजारा है खुबसुरत सही
अगर अपना नज़रिया हो सही

कौन हूँ मैं क्या हूँ मैं
क्युँ मैं देखुँ औरों के नज़र से

देखुँ ख़ुद को ख़ुदा की नज़र से
क्युँ न करूँ यकिन ख़ुद की नज़र पें

कौन हूँ मैं क्या हूँ मै?

सगळेच कोरे...

तसे असतात सगळेच कागद कोरे
पण चित्रकाराला त्यावर चित्र दिसते
 
तसे असतात सगळेच कागद कोरे
पण रंगाऱ्याला त्यावर इंद्रधनू दिसते
 
तसे असतात सगळेच कागद कोरे
पण लेखकाला त्यावर कादंबरी दिसते
 
तसे असते सगळ्यांचेच आयुष्य कोरे
पण कुणाकुणा त्यात नात्यांची वीण दिसते
 
तसे असते सगळ्यांचेच आयुष्य कोरे
पण कुणाकुणा ओल्या प्रेमाची खूण दिसते
 
तसे असते सगळ्यांचेच आयुष्य कोरे
पण कुणाकुणा भावनांची खाण दिसते
 
तसे असते सगळ्यांचेच आयुष्य कोरे
पण कुणाकुणा दू:ख्खाची लकेर दिसते
 
तसे असते सगळ्यांचेच आयुष्य कोरे
पण कुणाकुणा हरवल्या गवसल्याची आच असते
 
तसे असते सगळ्यांचेच आयुष्य कोरे
पण कुणाकुणा खळखळत्या ओहळाची साद  दिसते
 
तसे असते सगळ्यांचेच आयुष्य कोरे
पण कुणाकुणा संथ वाहत्या नदीची लय दिसते
 
तसे असते सगळ्यांचेच आयुष्य कोरे
पण कुणाकुणा धीरगंभीर सागराची गाज दिसते
 
तसे असतात सगळेच कागद कोरे...
 
तसे असते सगळ्यांचेच आयुष्य कोरे...