ते माझे सांगाती.....

ते माझे सांगाती.....

शब्दात माझ्या मीच असतो

शब्दावीण मी माझाही नसतो

शब्दा शब्दांतून प्रेम सार्थ

प्रेमावीण शब्द शब्द व्यर्थ

शब्दा शब्दाला भाव असतो

भावावीण शब्द शब्दही नसतो

शब्दा शब्दाने राग वाढतो

रागावीण शब्द शब्द न काढतो

शब्दा शब्दांनी काव्य बनते

काव्यावीण शब्द शब्द न कळते

शब्द,रूप,रस,गंध ही किमया निसर्गाची

जेथे जातो तेथे ते माझे सांगाती

न जाणे .....

न जाणे आत खोल आपण काय काय साठवतो।

मनाच्या कोपऱ्यात राग द्वेष मत्साराचा कचरा साठवतो।

न जाणे आत खोल आपण काय काय साठवतो।

मनाच्या भिंतींवर विचारांचे थरावर थर साचवतो।

न जाणे आत खोल आपण काय काय साठवतो।

कधी समष्टीसाठी मनाला मारतो अन् दूसऱ्यांसाठी जगतो।

न जाणे आत खोल आपण काय काय साठवतो।

इतरांसाठी जगतो म्हणताना इतरांच्या भावना पायदळी तुडवतो।

स्वत:साठी जगतो तो मर्त्य मानव ठरतो।

अन् समष्टीसाठी जगतो तो संत होऊन जगी ऊरतो।

न जाणे आत खोल आपण काय काय साठवतो?.......

तोची खरा भग्वदभक्त

जयांचे स्मरणी असती भगवंत

ते नर असती भाग्यवंत

जयांचे मनी असती भगवंत

ते नरच असती भगवंत

मनी वसता जर भगवंत

वसेल तेथे कैसा विकार

मन, मद-मोहमत्सराचे माहेर

तेथे भगवंताचे स्थान बाहेर

जगी जे जे भेटते भूत

त्यास मानीजे भगवंत

ऐसी जयाची मती स्थिर

तोची खरा भग्वदभक्त

आठवणीच्या हिंदोळी

आयुष्याचा अर्धा प्रवास, सरला की उरला। 

दूरवरच्या प्रवासी, भेटले की सुटले अनेकानेक। 

आयुष्याचा अर्धा प्रवास, सरला की उरला।

सरल्या प्रवासाची, बोच। होती की उरल्याची आस आहे उरी। 

येथपर्यंत होती साथ अनेकानेकांची। 

शेवटपर्यंत राहील का ती साथ तशीच सर्वांची। 

सुखदु:खांची अविरत प्रवाह सरिता वाहते। 

समाधानाच्या अथांग सागरा भेटू पहाते।

ही प्रवाहसरिता राहिल का अथांग वाहती वाहता। 

का होईल सागरमिलनाआधी प्रवाहपतिता। 

या प्रवासी लागले किनारे अनेकानेक। 

फोडूनी कातळ, मार्गस्थ जाहले सरिता जल सारे।  

आयुष्याच्या या अर्ध्या वाटेवरती, आजच्या या जन्मदिनी।  

आठवात येती, त्या सरलेल्या साऱ्या रात्रंदिनी। 

सुटले मागे सारे सोबती अन् सगेसोयरे।  

उरले मागे फक्त आठवणीच्या हिंदोळी।

नेशील पार मज तूच अनंता

विश्र्वासून तूजवर ठेविला भार अनंता

नेशील पार मज तूच अनंता

स्मरणी राहो सदा तूझे चरण अनंता

नयनी सदा राहो रुप तूझे अनंता

मम जीवासी लागलासे घोर अनंता

तूजवीण मज नाही कोणी त्राता अनंता

ठेवीन मस्तक तव चरणांवरी अनंता

परी न दिसे मज तव चरण अनंता

घेई मज कडेवरी आता अनंता

चालण्याचा हा त्रास सोसवेना अनंता

तूच मज पार नेशिल अनंता

तूजवीण न मिळेल मोक्ष अनंता

‘पुणेयामधे काय उणे?’

जुने सारे रस्ते आता राहिले नाहित तसे।

डांबराच्या जागी सिमेंट पक्क झाले जसे।।

जून्या साऱ्या खाणाखूणा मिटल्यात जणू।

कि नव्या साऱ्या इमल्यांनी झाकल्यात म्हणू।।

आता नावेही साऱ्या रस्त्यांची राहिली नाही तशी।

लालबहाद्दूर शास्त्री मार्गाचा LBS रोड झाला तशी।।

अप्पा बळवंत चौकाचा झाला ABC चौक।

चौकांतले रस्ते झाले वाहनांनी चोक।।

पुण्याची माणसे अन् वाडे लयास गेली सारी।

अन् पुणेरी बाण्याची रया गेली सारी।।

‘पुण्यामधे काय उणे?’ म्हणत होते सारे।

पण पुण्यामधून झालं आहे जणू पुणेच उणे।।

प्रस्थान

जवळची नाती सारी दूरावती

दूरची नाती जवळ येती

सुटले सारे घरदार अन् सगेसोयरे

मोकळे झाले बंध सारे

होत्याचे ते नव्हते होता

कळीकाळाचे ही काळीज हले

तोडून क्षणात बंधपाश सारे

घडे जीवात्म्याचे प्रस्थान खरे

‘ईमर्जन्सी एक्झीट’

क्युॅं ली उन्होंने जिंदगी से ‘ईमर्जन्सी एक्झीट’

रहें थे और कुछ पल जीने की बाकी

ना कोई लगी थी आग कही

ना था आया था भूचाल कही

फिर भी वो चले गये बीन बताये

बाते आधीअधूरी छोड गये

पिछे अपने छोड गये यॉंदे

बितें दिनोंकी सुनहरी यॉंदे

बातोंमें होंगी उनकीही बातें

न भूलेंगी कभी उनकी मुलाकातें

याद उनकी न जायेगी दिलसे कभी

न भूलेगा दिल उनको कभी

आपणाला अचानक सोडून गेलेल्या सर्वांना समर्पित 

शब्दप्रभू

आम्ही आम्ही सरस्वतीचे उपासक 

शब्द शब्द असती आमचे दास 

राहती तसे उभे हात जोडुनी 

देता आदेश आम्ही तयांसी

 

काय असे तयांची बिशाद

होतील मागेपुढती सोडून रांग  

आमच्या नुसत्या एका इशाऱ्यावर 

येतील सारे यमकात आपोआप 

शब्दप्रभूच असु जणू आम्ही 

वरदहस्त असे सरस्वतीचा आम्हावरी

मुक्ती

देऊ नकोस मज भगवंता मुक्ती

दे मजसी तव चरणांची भक्ती

नच दिलीस मज जरी सायुज्य मुक्ती

देशी मज भोग भोगावयाची शक्ती

जन्मोजन्मी देशी मज भोगांच्या राशी

विसावा देशी मज तव चरणांपाशी

विसर न व्हावा तुझा मज कधी

तुझ्यातच रमावा जीव जन्मोजन्मी 

....स्वामी खडकानंद

ख्वाईशे...

ख्वाईशे...

जिंदगी के साथ भी

जिंदगी के बाद भी

जिंदगी में हर ख्वाईश होती नही पूरी

हर ख्वाईश के साथ इक नई ख्वाईश है पन्पती

जिंदगी के सौ साल भी हो जाये पूरी

जीने के पल दो पल रह जाते है बाकी

लगता है ऐसा हो जाएगी पूरी हर ख्वाईश

हो जाये जिंदगी पूरी, अधुरी रह जाये ख्वाईश

हर ख्वाईश के बाद नई ख्वाईश

नही होती कभी पूरी हर ख्वाईश 

रह जाती है बाकी ख्वाईशे

जिंदगी के साथ भी

जिंदगी के बाद भी

वाटतं......

वाटतं कायमच रहावं स्वप्नांत

वाटत कधी न यावं सत्यात

वाटतं उतरतील का कधी सत्यात?

जी पाहिली स्वप्ने उषास्वप्नांत

वाटतं संपू नये कधीच नीशा

वाटतं येऊ नये कधी उषा

वाटतं येतां उषा, जाता नीशा

होईल पाहिल्या स्वप्नांची दशा

वाटतं स्वप्नीच रहावे स्वप्नीच रमावे

वाटतं स्वप्नीच जगावे स्वप्नीच मरावे

वाटतं कायमच रहावं स्वप्नात

वाटतं कधी न यावं सत्यात