तव चरणी साकडे

 देवा विठूराया तुझ्या चरणांवर मस्तक ठेवाया वाटते भिती आता
न जाणो मुर्तितही असायाचा तो कोरोना आता

करतो मी आता तुझ्या अमुर्त रूपाची आराधना
दुरूनीचा करतो मी तव चरण वंदना

नित्य विठ्ठल नाम जपाची ही वारी राहिल अखंड
जरी पडलासे वार्षिक पायी वारीत खंड

असू दे देवा लक्ष, लक्ष लक्ष लेकरांकडे
राहू दे देवा कोरोना तो दूर हेच तव चरणी साकडे

आली तोंड झाकून फिरण्याची वेळा

 कितीएक ती केलीस पाापे हे मानवा
आज तूजवर आली तोंड झाकून फिरण्याची वेळा

क्षुद्र तू  किती मानवा या सृष्टीच्या पसारी
क्षुद्र तो इवलासा जिवाणू तूज न आवरी 

चंद्रावरच्या वस्तीच्या तू भले मारल्या बाता
धरेवरच्या तव वस्तीच्या आक्षंका आता

निर्मिण्यास निघाला तू मानवा प्रतिसृष्टि
नाही तूजला संकटा ओळखण्याची दूरदृष्टी

माणूस जणू माणूसकीला झाला पारखा

माणूस जणू माणूसकीला झाला पारखा

नेहमीसारखी गळाभेट आता विसरा

मनामध्ये प्रत्येकाच्या उरली आहे संसर्गाची भिती
म्हणूनच झाली आहे मनांमधूनी माणूसकीची क्षती

नात्यामधल्या ओलाव्याला आता उरली नाही ओढ
म्हणूनच झाली आहेत एकमेंका घराची कवाडे बंद

आताही आहे कुत्र्यामांजरांना माजघरात प्रवेश
पोस्टमन, मोलकरणींना फाटका बाहेर रामराम

कारणांशिवाय भटकंतीला आता बसलाहे चाप
कारणांसाठीही भटकताना आता वाढतोय रक्तचाप

सुर्य, चंद्र, तारे नित्य उगवतात सारे
निसर्गाचा हा नित्यक्रम विसरू नका मारे

घरांच्या भिंती चार झाल्या सार्यांनाच प्याऱ्या
घरांमध्येच दडले तेही ज्यांचे घरात ठरत नव्हते पाय

दिनरात आता आहे प्रियजनांचा सहवास
दीन दिस येता नाही प्रियजनांचा सहवास

सोडून एकदिनी प्रियजनांना जाणे आहे नक्की
पण त्यापूर्वी न व्हावे विरहाग्निने व्याकूळ नक्की

स्मृतिगंध

 भेटलो जेधवा जेधवा तुजला माते मन हर्ष भरले
नच कळले तुज जाऊनी वर्ष कधी हे सरले

दरवळतो अजुनी मनामधे तव स्मृतिगंध

नजरेपुढे अजुनी तरळते तव चित्र

विसरेन न मी कधीही तव स्मृतिगंधा
दिधलीस तू मजला मम प्रिया तव छाया

केलास बैसुनी कैकारव अंगणीच्या फांदी
वदलो तव मी नकोस करू चिंता लेकरांची

ऐकून गुज माझे तत्क्षणी उडालीस ग पक्षिणी
आज आहे ग माते तुझी ती बरसी

जरी न राहिले तव अस्तित्व ते शरिरी
तरी राहील तव अस्तित्व स्मृतित ते अशरिरी 

सासुबाई कै.सौ.चित्रा यार्दि यांचे प्रथम पुण्यस्मरण

कौन हूँ मैं क्या हूँ मै

कोन हूँ मैं, क्या हूँ मैं
किस की नज़र से ख़ुद को देखूँ

दुनिया के नज़र से ख़ुद को देखूँ
या ख़ुद के नज़र से दुनिया को देखूँ

पता नहीं कौन ग़लत कौन सही
नज़र नज़र की बात यहीं

क्युँ देखुँ औरों की नज़र से
नज़र मेरी भी तो बुरी नहीं 

हर नजारा है खुबसुरत सही
अगर अपना नज़रिया हो सही

कौन हूँ मैं क्या हूँ मैं
क्युँ मैं देखुँ औरों के नज़र से

देखुँ ख़ुद को ख़ुदा की नज़र से

क्युँ न करूँ यकिन ख़ुद की नज़र पें

कौन हूँ मैं क्या हूँ मै?

सगळेच कोरे...

तसे असतात सगळेच कागद कोरे
पण चित्रकाराला त्यावर चित्र दिसते
 
तसे असतात सगळेच कागद कोरे
पण रंगाऱ्याला त्यावर इंद्रधनू दिसते
 
तसे असतात सगळेच कागद कोरे
पण लेखकाला त्यावर कादंबरी दिसते
 
तसे असते सगळ्यांचेच आयुष्य कोरे
पण कुणाकुणा त्यात नात्यांची वीण दिसते
 
तसे असते सगळ्यांचेच आयुष्य कोरे
पण कुणाकुणा ओल्या प्रेमाची खूण दिसते
 
तसे असते सगळ्यांचेच आयुष्य कोरे
पण कुणाकुणा भावनांची खाण दिसते
 
तसे असते सगळ्यांचेच आयुष्य कोरे
पण कुणाकुणा दू:ख्खाची लकेर दिसते
 
तसे असते सगळ्यांचेच आयुष्य कोरे
पण कुणाकुणा हरवल्या गवसल्याची आच असते
 
तसे असते सगळ्यांचेच आयुष्य कोरे
पण कुणाकुणा खळखळत्या ओहळाची साद  दिसते
 
तसे असते सगळ्यांचेच आयुष्य कोरे
पण कुणाकुणा संथ वाहत्या नदीची लय दिसते
 
तसे असते सगळ्यांचेच आयुष्य कोरे
पण कुणाकुणा धीरगंभीर सागराची गाज दिसते
 
तसे असतात सगळेच कागद कोरे...
 
तसे असते सगळ्यांचेच आयुष्य कोरे...