कल क्या होगा?

कल क्या होगा किसको पता।
फिर भी जी अंजानेसे घबराता ।

जो भी होगा सही होगा अच्छाही होगा ।
उपरवालेने अपनेलिए कुछ अच्छाही सोचा होगा ।

जानकर भी अंजानेसे लगता है क्यूॅं डर।
भरौसा रख ए दिल
खूदपर और खूदापर।

जिसका कोई नही उसका
खूदा है।
जानकर भी ये दिल अंजान है।

जगवावे वा जागवावे...

मी का द्यावे या देहाकडे लक्ष
जर का तो होणार आहे नष्ट

येथे सारेच अश्वाशत, चंद्र सूर्य तारे
मी का धरावा मोह देहाचा मारे

होतील आज ना ऊद्या माझी गलितगात्र
मी का समजावे मज अजरअमर मात्र

या देहाचा बोलविता धनी वेगळाच कोणी
मज वाटे मीच माझा बोलतो वाणी

हा देहही त्याचा हे विचारही त्याचे
त्याचे त्याने ठरवावे जगवावे वा जागवावे

कळेना जीवास...

कळेना जीवास दिनानाथा तुझी रचना
चालवीसी हाती धरोनीया आम्हा पामरा

कधी कडे घेऊनीया आम्हा पामरा
पार करवीसी दिनानाथा कडेकपारा

न दिसे डोळा देवा तुझा अंत पाड
नेत्र माझे जणू झालेसे अंध

तुच घाली नेत्री माझ्या अंजन
तेवी व्हावे मज चर्तुभूज दर्शन

चिंता उद्याची सतावीतसे मना
तुच हरावी चिंता दिनानाथा

कळेना जीवास दिनानाथा तुझी रचना
शरण तुज  आता आलो दिनानाथा

....स्वामी खडकानंद

अपनी ज़िंदगी ...

कहते है अपनी ज़िंदगी अपनी होती है।
पर सचमें ज़िंदगी अपनी अपनोंसे जुड़ी होती है।

अपनी ज़िंदगी अपने ख़्वाबोंसे बनती है।
अपनी ज़िंदगी अपनोंके ख़्वाबोंसे पनपती है।

अपनें अपनें पास ना हो तो अपनी ज़िंदगी अपनी
न होती है।
अपनें आसपास हो तो
अपनी ज़िंदगीमें अपनापन होता है।

अपनी ज़िंदगी अपनों के ख़्वाबों को पूरा करने गुज़रती है।
अपनी ज़िंदगी अपनों के चेहरों की मुस्कानसे सुलगती है।

ख़्वाब अपनों के पुरे करनें में गुज़रती है जब अपनी ज़िंदगी।
आधीअधूरीसी ज़िंदगी अपनी पूरी पूरीसी लगने लगती है ज़िंदगी।

चंद्र पूनवेचा...

खिडकीत त्या बैसोनिया मी सदा
पूनवेचा चंद्र तो नजरेत साठवावा

शुभ्र धवल ढगांच्या त्या तलम पडद्या मागूनी
पूर्णचंद्र तो दिसावा लाजलाजूनी तयाने व्हावे गुलाबी

ती शुक्राची नाजूक चांदणी त्याच्यासवे तेथे
होता पिधान तेधवा व्हावे मिलन तयांचे

तो चंद्रमा ती शुक्राची चांदणी अवघे गगन प्रकाशी
तो शांत शितल प्रकाश तयांचा अंतरास शांतवी

असेन पून्हा पून्हा तेथेच त्या खिडकीसमीप मीही
असेल तो चंद्रमा अन् ती चांदणीही पूनवेस त्या क्षितीजी

व्हावे दर्शन क्षितीजी त्या द्वयांचे पून्हा पून्हा
तिमीर अंतरीचा दर्शने तयांच्या निमिषर्धात दूर व्हावा

चंद्रमौळी झोपडी...

दिवेलागणीस लागता दिवा उजळे दशदिशा।
उजळतां दशदिशा दूर होती अंधारवाटा।।

घरामध्ये दिवा लागता नवा।
उजेड पडला भिंतींवरी दशदिशा ।।

ती चिमणीच होती दिसत बरी।
झाकल्या होत्या भिंतीवरल्या पोपडी।।

उजेडात येई दिशा दिव्याच्या प्रकाशी जशा।
दृष्टीस येई घराघराची दारीद्र्याची दशा।।

तो तिमरची बरा, नकोच ते प्रकाशणे दशदिशा।
झाकली मूठ सव्वालाखाची नको दिसाया दशा।।

गरिबाची ती प्रिय अशी चंद्रमौळी झोपडी।
चिमणीच्या प्रकाशातही वाटतसे महाल बावन्नखणी।।

साथ...

शब्द असो तव प्रमाचे वा रागाचे
ऐकावया मम कान आतुरले सदाचे

तुजवीण क्षणही मज भासे युगांचे
तव सहवासी युगही मज भासे क्षणांचे

म्हणती साथ पतीपत्नींची साता जन्मांची
मज भासे ती युगा युगांची

नकोच मज मुक्ती जन्माजन्मांची
घेईन जन्म मी युगेयुगे तुजसाठी

अविरत मंथन...

मनात चाले विचारांचे अविरत मंथन।
भाव भावनांचे चाले अविरत चिंतन।

चितनांतून होई भावनांना शब्दांचे कोंदण।
शब्दांना मग होई अलंकारांचे लिंपण।

त्या लिंपणातून घडे शब्दालंकरांची चौदा रत्ने।
त्या रत्नांतून मग होते कवितांचे रचणे।

त्या साऱ्यातून मग होई चित्तात अमृत शिंपण।
ते लेखणीतून होई कार्व्यापण।

विचारी मना...

विचारी मना तूच शोधूनी पाहे
विचारांचा अंत, मध्य अन सुरूवात कोठे

मारता विचारांच्या डोहात डुबकी
हातास येती अनेक भावमोती

अंधार अन् तो प्रकाश विचारांतच आहे
शोध अंतरीचा विचारातूनच आहे

विचारां विचारांत एक बंध आहे
विचारांविना विचार बेबंध आहे

विचारांविना मन ते रिक्त आहे
रिक्त मनीही विचार व्यक्त आहे

विचारी विचारी मन दंग आहे
विचारांविना मन दूभंग आहे

विचारी मना तूच शोधूनी पाहे
विचारांविना तव अंत आहे

भेट स्वत:ची स्वत:शी...

स्वत: स्वत:ला भेटायचं राहुन जातं कायम
इतरांच्या भेटीगाठींत हरवून जातो कायम

स्वत: स्वत:ला भेटायचं राहुन जातं कायम
इतरांच्या आठवणीत रमून जातो कायम

स्वत: स्वत:ला भेटायचं राहुन जातं कायम
इतरांसाठी जगताना स्वत:साठी जगायचं राहून जातं कायम

स्वत: स्वत:ला भेटायचं राहुन जातं कायम
रामरगाड्यामध्ये स्वत:ला आठवायचं राहून जातं कायम

चार क्षण स्वत: साठी जगापासून राहून लांब
पहावं निरखून लांबून सारं जग

स्वत: स्वत:ला भेटायचं राहुन जातं कायम...

आर्त माझे मनीचे...

शब्दावीण माझे मनीचे आर्त तुज कळावे।
हे दिनानाथा मज प्रत्यक्ष दर्शन ते द्यावे।

तुज आळविता आळविता ते कळवळ्याने।
माझे आळविणे ते तुज सहज कळावे।

हे वैकुंठीच्या राणा, हे कृपाळू करुणाकरा।
कृपा मजवरी करा आपुले मजसी करा।

माझे तुझे रूप एक आत्मा तो एक।
ऐसे असता ते मज भासावे का द्वैत।

परमात्म्यात व्हावे विलिन हे आत्मरूप।
निजधामासी जावे होऊनी परमात्मरूप।

...स्वामी खडकानंद