निशाचर जन

झोपेतूनी मी होई दचकून जागा

ऐकता त्या अपरात्री गीता

हा साऱ्या भ्रमणध्वनींचा ध्वनी 

ऐकू येई केव्हा कधी कुठेही

वाटे द्यावी जाऊनी एक कानखाली तयांच्या

रात्रीस खेळ चाले हा जागरणाचा 

झोपमोड ही असह्य होई

लागे ते दू:खायला डोकेही

ऐसे कैसे नसते या लोकांना भानही

दूजा जनांच्या डोकावती घरामधूनी

सांगू मी कोणास ही व्यथा वेदना

उरली नाही जनांस आता संवेदना

आता आहे हे नित्य झाले

रात्रीस दिस करणे

जाहले जणू निशाचर जन सारे

दिसरातीचे भान न आता उरले