हे असे का होते?

हे असे का होते, ते सांगता नच येते
एकमेकांच्या सहवासाची सवय होत जाते

तुझे ते आजूबाजूस असणे, ते सारखे वावरणे
मनाला बोचते की आवडते, ते समजेनासे होते

तू असलीस काय? अन् नसलीस काय?
फरक काही पडत नाय फरक काही पडत नाय

कारण, तुझी सय, तू असीलीस अन् नसलीस तरी
पण सरत नाय सरत नाय

उगाच स्वत:ला गुंतवण्याचे करावे नाटक
पण पहिल्याच प्रयोगात फसावे ते नाटक

तू तिथे अन् मी इथे दोघे दोन ध्रुवावर
पण तेथूनही दिसे उत्तरेला तो ध्रुव तारा

त्या ताऱ्याच्या मग अंधुक प्रकाशात
मज दिसे तव परतीच्या प्रकाशवाटा स्पष्ट

तूज साठीचे जगणे होते जेव्हा
तूजवीण जगणे, होते असह्य तेव्हा

तिमीरात प्रकाशातच्या वाटा बुडून जाती जेव्हा
एक तूझी तेज शलाका पुसून टाकी अंधार सारा

माझ्याच अस्तित्वाला जेव्हा लागते प्रश्र्नचिन्ह
तेव्हा अस्तित्वच तुझे होते उत्तर त्या प्रश्र्नचिन्हा

तूजवीण मी शुन्य, शुन्न्यात हरवून जातो
तूजसाठी मी शुन्न्यात नजर रोखून जातो

विरहात सुखाला येते किंमत सहवासाची
सहवासी असतां येते दू:खाला झालर सुखाची

मी होतो केव्हा माझा, माझेच मला ना आठवे
अस्तित्व ते माझे तूजवीण शुन्यवत ते भासे

विरहात तूझ्या ग साजणी, गाऊ किती मी विरहणी
भासतात ते दिन-राती मज युगे तूजवीण साजणी